Psy rasowe

Owczarek anatolijski jest typowym psem pracującym.

Pierwotnie hodowany był w Turcji do celów użytkowych, a obecnie jest jedną z najpopularniejszych ras obronnych i stróżujących. Ten duży i silny pies posiada również wyjątkowe umiejętności pasterskie, wykorzystywane do obrony żywego inwentarza.

Wygląd psa

“Surowy” anatolian cechuje się wytrzymałością i zwinnością. Jego potężne ciało umożliwia mu wykonywanie trudnych zadań, a jego chód jest spokojny, płynny, a zarazem mocny. Owczarek anatolijski ma dużą głowę, masywną budowę kości oraz inteligentny wygląd. Szata psa, która występuje w różnych umaszczeniach, może być krótka lub szorstka, z nieco dłuższą grzywą i włosem na karku i szyi. Ma gęsty podszerstek.

Zachowanie i temperament psa

Anatolian, największy pies stróżujący, zaczyna szczekać, gdy tylko staje się podejrzliwy. Jest oddany rodzinie swojego właściciela i znakomicie pełni funkcję jej obrońcy. Mimo tych cech rasę uznaje się za łatwą w prowadzeniu, ułożoną, która nigdy nie szuka problemów. Choć owczarek anatolijski jest miły dla dzieci, może jednak nie być skory do zabaw i figli w stopniu satysfakcjonującym tych najmłodszych.

Opieka, zajęcie i pielęgnacja psa

Szata anatoliana wymaga niewielkiej pielęgnacji, obejmującej szczotkowanie raz w tygodniu w celu usuwania martwego włosa. Aby zaspokoić dzienną potrzebę aktywności fizycznej, pies wymaga energicznego biegu lub długiego spaceru. Pies lubi towarzystwo swojej rodziny, ale może żyć na dworze w chłodnym lub umiarkowanym klimacie.

Zdrowie psa

Owczarek anatolijski żyje przeciętnie 10-13 lat i ma skłonności do takich problemów zdrowotnych jak entropion i dysplazja stawów biodrowych (CHD). Reaguje niekorzystnie na anestetyki typu barbiturany. W przypadku tego psa zalecane są badania bioder i oczu.

Historia i pochodzenie rasy

Twierdzi się, że korzenie owczarka anatolijskiego sięgają mollosiana - rzymskiego psa bojowego i mastifa tybetańskiego, które pojawiły się w Turcji ponad 4000 lat temu. W Turcji pies służył do obrony stad przed drapieżnikami, takimi jak niedźwiedzie i wilki. Jako towarzysz koczowniczych plemion pasterskich stał się popularny na ogromnym obszarze, przez co powstały różne odmiany rasy o odrębnym umaszczeniu, wielkości i typie szaty. Cechy, które pozostają niezmienne dla wszystkich tych ras, to wytrzymałość i siła, wierność i niezależność. Jego nazwa wywodzi się od tureckiej nazwy Coban köphegi, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „psa pasterskiego”/ Rasa ta jednak nigdy nie służyła do zaganiania stada.Dopiero po pojawieniu się w Stanach Zjednoczonych w 1950 r. anatolian zajął się skuteczną ochroną żywego inwentarza przed kojotami i innymi drapieżnikami, jednak nie był rasą dobrze znaną miłośnikom psów. Od późnych lat 70-tych aż po lata 80-te XX w. Anatolian zyskiwał uznanie i szacunek dzięki swoim przydatnym cechom. Miłośnicy zwierząt, szukający lojalnego i godnego zaufania obrońcę, zainteresowali się rasą i zaczęli nabywać egzemplarze anatoliana. Amerykański Klub Kynologiczny uznał rasę w 1996 roku, klasyfikując ją w grupie psów różnych, a następnie umieszczając w grupie Dopiero po pojawieniu się w Stanach Zjednoczonych w 1950 r. anatolian zajął się skuteczną ochroną żywego inwentarza przed kojotami i innymi drapieżnikami, jednak nie był rasą dobrze znaną miłośnikom psów. Od późnych lat 70-tych aż po lata 80-te XX w. Anatolian zyskiwał uznanie i szacunek dzięki swoim przydatnym cechom. Miłośnicy zwierząt, szukający lojalnego i godnego zaufania obrońcę, zainteresowali się rasą i zaczęli nabywać egzemplarze anatoliana. Amerykański Klub Kynologiczny uznał rasę w 1996 roku, klasyfikując ją w grupie psów różnych, a następnie umieszczając w grupie psów pracujących.