Psy rasowe

Australijski pies pasterski lub Australian Heeler, jest prawdziwym „niebieskim” Australijczykiem.

Jak sugeruje sama nazwa, rasa była tradycyjnie wykorzystywana do zaganiania bydła i utrzymała swoją popularność jako pies pracujący dzięki łagodnemu, lecz stanowczemu „strofującemu” gryzieniu stada, wyjątkowej umiejętności rozwiązywania problemów i imponującemu poziomowi inteligencji. Będąc psem pracującym lub towarzyszem energicznej rodziny Australijczyk odpłaca się posłusznością i wiernością; idealna rasa dla tych, którzy lubią być w ciągłym ruchu.

Wygląd psa

Australijski pies pasterski fizycznie bardzo przypomina dingo, jednak ma trochę gęstszą szatę, jest cichszy i łagodniejszy. Szata psa tej rasy jest znaczona, co znaczy, że jest nierównomiernie umaszczona wzdłuż trzonu włosa. Włos okrywkowy ma przeciętną strukturę, jest prosty, przylegający do ciała, umiarkowanie krótki, z krótkim, solidnym podszerstkiem. Szata zewnętrzna jest twardsza w dotyku, co zwiększa jej odporność na deszczową pogodę i pozwala przetrwać w surowych, australijskich warunkach. Umaszczenie występuje w dwóch standardowych kolorach – rudym i niebieskim, czasami z maską nad oczami. Wymieniony rodzaj umaszczenia z maską lub bez jest dopuszczalny. Ciało o umięśnionej i zwartej budowie, średniej wielkości – wysokość ok. 43 – 51 cm w kłębie. Długość ich ciała jest nieco większa od wysokości, mają nisko osadzoną talię, szeroką czaszkę. Australijski pies pasterski jest bardzo wytrzymały, nie męczy się szybko, może pracować lub ćwiczyć przez wiele godzin, i faktycznie pracuje najlepiej wtedy, gdy otrzymuje polecenie wykonania trudnych, ambitnych zadań. Jest doskonałym, szybkim biegaczem i potrafi błyskawicznie zmieniać kierunki – co jest konieczne przy pracy z ciężkim bydłem. Ruchy Heelera są wysportowane, zwinne, pełne wdzięcznej harmonii - od zadu po bar i przednią nogę.

Zachowanie i temperament psa

Australijskie psy pasterskie są uparte, co czyni je ambitnymi pracownikami gotowymi zmierzyć się z najtrudniejszymi wyzwaniami. Są niezależne z natury, ale jednocześnie całkowicie godne zaufania, można zostawić stado pod ich kontrolą. Jednak właściciel koniecznie i bez wahania powinien objąć rolę pana – lub przewodnika stada, jak to się określa – ponieważ psy tej rasy mają silny instynkt stadny. Australijczyk jest inteligentny i bystry, należy często zadawać mu ćwiczenia fizyczne i umysłowe do wykonania, ponieważ potrafi się skupić i prawidłowo zareagować. Regularne ćwiczenia na dworze są niezbędne do dobrego samopoczucia tej rasy. Jeżeli nie otrzymają zadań i wskazówek, będą szukać zajęcia, co może prowadzić do psot i figli. Z drugiej strony psy te znane są z tego, że sprzątają po sobie, odkładając zabawki na swoje miejsce po skończonej zabawie. psy mają dobre relacje z dziećmi, ale mogą mieć skłonności do przejmowania kontroli nad ruchami dzieci, próbując "spędzać" je jak stado. Wobec obcych zachowują się dość typowo - są nieśmiałe i ostrożne. Oprócz tradycyjnego przeznaczenia do pracy, do której ta rasa została stworzona, psy nadają się w szczególności dla tych, którzy potrafią zapewnić im aktywne życie pełne przygód, a więc piesze wycieczki, wyjazdy na biwak lub inny rodzaj aktywności na świeżym powietrzu.

Opieka, zajęcie i pielęgnacja psa

Australijskie psy pasterskie czują się dobrze zarówno w chłodnych, jak i umiarkowanych warunkach klimatycznych. Zostały wyhodowane z myślą o często surowym środowisku, dominującym w głębi Australii. Mogą mieszkać w bezpiecznym schronieniu na dworze, ale również dobrze sobie radzą w domu z rodziną. Znaczna ilość ćwiczeń fizycznych i umysłowych, dodatkowo długie spacery lub bieganie bądź specjalnie przygotowane ćwiczenia sprawnościowe, takie jak Frisbee lub bieganie na trasie, pomogą ACD zachować sprawność i wyładować nadmiar energii. Strzyżenie i pielęgnacja tej rasy jest dość łatwa: sporadyczne rozczesywanie i szczotkowanie w celu pobudzenia wymiany włosa oraz cotygodniowa kąpiel. Cały czas podkreśla się wagę posłuszeństwa i wyzwań intelektualnych, które pozwolą zachować ACD w dobrej formie. Australijski pies pasterski bez pracy będzie sfrustrowany i nieszczęśliwy. Nie nadaje się do życia w mieszkaniu lub środowisku, które ogranicza jego ruchy.

Zdrowie psa

Australijskie psy pasterskie żyją średnio 10-13 lat. Do głównych poważnych problemów zdrowotnych należą: postępujący zanik siatkówki (PRA), dysplazja stawów biodrowych (CHD), dysplazja stawu łokciowego, głuchota oraz oddzielająca martwica kostno-chrzęstna (OCD). Niezależnie od powyższego mogą występować sporadycznie takie choroby jak: zwichnięcie soczewki, zaćma, choroba von Willebranda (vWD) i przetrwała błona źreniczna (PPM). Dlatego zalecane jest regularne przeprowadzanie badań oczu, bioder, łokci i uszu.

Historia i pochodzenie rasy

Australijskie psy pasterskie były znane wcześniej pod nazwami Queensland Blue Heelers i Australian Heelers. Są nadal często nazywane australijskimi lub niebieskimi Heelerami (Australian / Blue Heelers). Początki rasy sięgają XIX w., kiedy zaganiacze bydła, którzy przyemigrowali do Australii z wysp brytyjskich stwierdzili, że sprowadzone również stamtąd psy do zaganiania owiec nie sprawdzają się w surowszych warunkach głębi kontynentu australijskiego. psy te zwane „Smithfield”, miały gęstą szatę, która sprawdzała się dobrze w londyńskich warunkach, ale była zbyt ciężka jak na klimat australijski. Ranczerzy narzekali również, że psy Smithfield są trochę za ciężkie i zbyt hałaśliwe, co sprawia, że ich bydło jest zaniepokojone i traci na wadze. Zapotrzebowanie na psa dobrze znoszącego surowe warunki trudnego środowiska i zaganiającego bydło bez nadmiernego szczekania lub bez agresji wobec krów doprowadziło do długotrwałych eksperymentów w zakresie krzyżowania ras. Zapoczątkował je człowiek o nazwisku Timmins, który skrzyżował Smithfielda z rodzimym australijskim Dingo. Ta krzyżówka nie była udana, ponieważ wywodzące się z niej psy były zbyt agresywne, jednak był to początek odrodzenia dingo jako towarzysza przy pracy. Więcej sukcesów odniósł Thomas Hall z Nowej Południowej Walii, który skrzyżował dingo z marmurkowym szkockim owczarkiem wyżynnym (Blue Smooth Highland Collie). Potomstwo okazało się być dużo bardziej użyteczne i otrzymało nazwę „Hall's Heelers”. Później inni naganiacze bydła krzyżowali inne rasy psów z Hall's Heelers w celu wzmocnienia i poprawienia rasy, najbardziej z bullterierem, od którego rasa przejęła nieustępliwą naturę. Bracia Harry i Jack Bagust skrzyżowali Dalmatyńczyka z jednym z psów Hall's Heelers, otrzymując potomstwo o większym przywiązaniu do ludzi i potrzebie towarzystwa, a dzięki późniejszemu skrzyżowaniu z czarnym podpalanym owczarkiem australijskim - Kelpie psy nabyły zdolność do pracy. I w tym momencie rasa ACD uzyskała właściwe swoje cechy. Pierwszy wzorzec rasy został wyznaczony przez hodowcę Roberta Kaleskiego w 1902 r. Najlepsze egzemplarze były wykorzystywane w dalszym programie kształtowania rasy, aż została ona uznana za czystą. To od tej linii czystego Australian Heeler's pochodzi dzisiejszy Cattle Dog. Podobnie jak Dalmatyńczyki, australijskie psy pasterskie przychodzą na świat całe białe, jednak poza tym w niewielkim stopniu przypominają tę rasę, z którą łączą ją „więzy krwi”. Popularność ACD w USA rosła bardzo powoli, jednak ostatecznie rasa została uznana w przez AKC 1980 r. Od tego czasu australijski pies pasterski pokazał swą ogromną wartość jako pies wystawowy.