Psy rasowe

Zachowanie i temperament psa

Alaskan Malamute jest psem rodzinnym i w domu zachowuje się nienagannie. Wymaga codziennego zaspokojenia potrzeb ruchowych, w przeciwnym razie będzie sfrustrowany oraz destruktywny. Chociaż niezależny i silny malamut, obdarzony silną wolą, jest czasem agresywny w stosunku do inwentarza domowego, innych psów i zwierząt domowych, to jednak jest bardzo towarzyski i przyjazny wobec człowieka. Ponadto lubi dominować i mogą pojawić się u niego skłonności do wycia oraz kopania.

Opieka, zajęcie i pielęgnacja psa

Pies może biegać na długie dystanse i potrzebuje wystarczającej dziennej dawki aktywności fizycznej w postaci porządnego biegu czy spaceru na smyczy. psy tej rasy lubią zimną pogodę i uwielbiają ciągnąć sanki lub wózek po śniegu. Wspaniale będą czuły się w zimnym lub umiarkowanym klimacie, ale należy trzymać je w domu w okresie letnim. Szata Alaskan Malamute wymaga szczotkowania raz w tygodniu, a nawet częściej w okresie linienia.

Zdrowie psa

Alaskan Malamute żyje przeciętnie 10-12 lat. Choruje czasami na skręt żołądka, epilepsję, ślepotę zmierzchową i polineuropatię. Innymi poważnymi problemami zdrowotnymi, z którymi może borykać się ta rasa, są: dysplazja stawów biodrowych (CHD), zaćma, a do drobniejszych dolegliwości należą: chondrodysplazja i niedoczynność tarczycy. W celu rozpoznania tych dolegliwości pies może zostać poddany przez weterynarza badaniom oczu, bioder i tarczycy, a także testom na chondrodysplazję.

Historia i pochodzenie rasy

Chociaż pochodzenie rasy Alaskan Malamute nie jest dokładnie znane, powszechnie uznaje się, że jest on potomkiem psa hodowanego w plemieniu Mahlemiute. Dawne plemię Inuitów, Mahlemiute, należało do rdzennej ludności mieszkającej nad Zatoką Nortona, mieszczącej się na północno-zachodnim wybrzeżu Alaski. Mahlemiute składa się ze słowa Mahle, które jest nazwą plemienia Inuitów, oraz miute, które oznacza wioskę. Tak jak wiele psów należących do rodziny szpiców, rasa powstała w rejonie arktycznym i została ukształtowana przez trudne warunki klimatyczne.

Pierwotnie psy były towarzyszami polowań na niedźwiedzie polarne, foki i inną dużą zwierzynę. Ponieważ Alaskan Malamute był silny, duży i szybki, mógł z łatwością wykonać zadania, do których trzeba było angażować kilka mniejszych psów, takie jak dźwiganie dużych ubitych zwierząt do domu pana. Życie malamuta tak splotło się z życiem człowieka, że wkrótce był on już postrzegany jako członek rodziny, a nie jak zwykłe zwierzę domowe. W XVIII w. zagraniczni badacze Alaski – a także wielu z tych, którzy przybyli tu w czasie gorączki złota pod koniec XIX w. - szczerze byli pod wrażeniem tego dużego psa i uczucia, jakim jest on obdarzany przez właściciela. Sami korzystali z takich rozrywek jak wyścigi psów czy zawody psów w ciągnięciu ciężarów. Pierwotne malamuty z Alaski były później już mieszane między sobą i z psami sprowadzonymi przez osadników w celu stworzenia dobrych psów wyścigowych lub uzyskania większej liczby psów potrzebnych do poszukiwania złota. Działania takie stanowiły zagrożenie dla czystości rasy malamutów.

Pewien entuzjasta wyścigów psów z Nowej Anglii nabył w 1920 r. wspaniały okaz tej rasy, zaczął dbać o rozwój pierwotnej rasy malamutów. Gdy rasa stała się znana, zaczęto ją wykorzystywać w różny sposób. Przykładowo w 1933 r. kilka malamutów wybrano do pomocy w wyprawie na Antarktykę, zorganizowaną przez adm. Richarda Byrda. Ponownie użyto malamutów w II Wojnie Światowej do przenoszenia paczek, transportowania przesyłek, do szukania i ratowania ludzi.